Daar stond ik dan. Nog niet helemaal wakker, eigenlijk te weinig getraind, net van een lichte voetblessure af en te weinig geslapen in de nacht ervoor. Voor het gemak vergeet ik even dat ik nog zo’n 7 tot 10 kilo te zwaar ben om echt lekker te kunnen hardlopen.

Eigenlijk stond ik ook niet te springen om te gaan lopen. Ik had mij ingeschreven om een tussendoel te hebben gedurende die verschrikkelijke wintermaanden. Zoals je misschien weet ga ik in juli een poging wagen om een hele triathlon uit te lopen en daar is wat training voor nodig ook in de winter!

Het verschil is dat ik dan een marathon ga lopen nadat ik een stukje van 180 kilometer gefietst heb. Dit zal op een tempo gaan dat bij een lage hartslag gelopen moet worden. Daar ben ik zondag in het begin op begonnen. Omdat mijn vorm er zeker nog niet is was dit wel een veilige manier.

Tot 15 kilometer heb ik mij ontzettend ingehouden en gelopen op een hartslag tussen de 150 en 161. Dit resulteerde in niet al te spannende tussentijden (56 op 10,5km en 1:20 op 15km). In plaats van een moedeloos gevoel bij het 5 kilometer punt vond ik nu dat ik de laatste 6,1 kilometer best een beetje harder kon gaan. Dat ging prima en ik kwam eigelijk nog behoorlijk fris over de finish.

De halve marathon van Egmond is leuk om te lopen. Niet in de laatste plaats omdat ik mijn halve jeugd daar op het strand heb doorgebracht. Het parcours is afwisselend en het strand maakt het niet zwaarder dan het al is.

Volgend jaar ga ik weer en van de tijd van 1:51 kan nog wel een flink stuk af. Net als van mijn kantoorlijf!

Voor wie interesse heeft in gegevens:

Hartslagverdeling Egmond 2012